Κορυφαίο αφήγημα. Νομίζω είναι το πρώτο βιβλίο που με έκανε να δακρύσω και το πρώτο που διάβασα από Σώτη Τριαντάφυλλου. Σίγουρα με σπρώχνει να διαβάσω κι άλλα.
Μέσα από την υπόθεση ξετυλίγεται το μεγαλείο του να είσαι Άνθρωπος. Η δύναμη του να κοιτάξεις το μέλλον, μόλις καταφέρεις να παραδεχτείς πως το παρελθόν όσο φρικτά κι αν σου φέρθηκε, δεν μπορεί να αλλάξει.
Παρόλο που είναι μικρό σε έκταση και διαπραγματεύεται μία από τις πιο μελανές καταστάσεις της κοινωνίας μας (την απαγωγή μιας δεκάχρονης), οι χαρακτήρες είναι πέρα για πέρα ολοκληρωμένοι και διαφορετικοί μεταξύ τους.
Η Αντόνια συμβολίζει όχι απαραίτητα τις μανάδες, αλλά την ίδια την μητρότητα ακόμα κι όσων δεν είχαν σωστό μητρικό πρότυπο. Θεωρώ πως επίσης συμβολίζει την πολιτεία όπως θα ‘πρεπε να είναι. Η πολιτεία του σωφρονιστικού συστήματος, η πολιτεία που βρίσκει την δύναμη να διορθώσει, να αγκαλιάσει, να κατανοήσει. Να συγχωρέσει.
Περιγράφεται το πώς διαλύεται η σχέση του ζευγαριού και το πώς αντιδράει ο κάθε ήρωας μετά την εξαφάνιση της Στέλλας. Είναι μοναδικό το ότι οι πρωταγωνιστές καταλήγουν να είναι η Αντόνια, μάνα της Στέλλας και ο δολοφόνος της.
Η φυλακή είναι το τελευταίο φίλτρο που θα δώσει την τελευταία ευκαιρία στον άνθρωπο που δεν μπόρεσε να σωθεί μέσα από την οικογένεια, την εκπαίδευση, την ζωή. Ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει η κοινωνία που ζούμε, μέσω του σωφρονιστικού συστήματος, επιχειρεί να το κάνει ο γονιός του θύματος. Πόσο πιο Άνθρωπος μπορεί να είσαι;
Πρωτοπρόσωπη αφήγηση- Κοινωνικό
5/5
Emilianna's Thoughts 