Ίσως να είναι το πρώτο πορνογραφικό μυθιστόρημα που διάβασα. Η κυρία Ιωάννα Αβραμίδου έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην μετάφραση της γαλλικής γλώσσας μιας άλλης εποχής.
Το βιβλίο Ιρέν δεν είναι ολοκληρωμένο έργο αλλά απόσπασμα του βιβλίου ¨Η Υπεράσπιση του Απείρου¨ το οποίο ο ίδιος ο συγγραφέας, Λουί Αραγκόν καταστρέφει, πριν καν ολοκληρώσει. Αυτό το γεγονός δικαιολογεί το ότι τα κεφάλαια δεν έχουν συνοχή μεταξύ τους. Αισθάνθηκα ότι λείπουν κομμάτια αλλά αυτό δεν εμπόδισε το αναγνωστικό ταξίδι.
Θα έλεγα ότι είναι το πιο αντιφατικό και διχαστικό βιβλίο που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Ο συγγραφέας ξεκινάει με προκλητικά υβριστικό λεξιλόγιο κι όχι μόνο γράφει καθαρόαιμη πορνογραφία, αλλά μπαίνει στα χωράφια της αιμομιξίας και οριακά της παιδεραστίας.
Από την άλλη, μας χαρίζει τρομερές εικόνες. Μας ξεδιπλώνει τις φαντασιώσεις ενός ανθρώπου καθηλωμένου σε αναπηρικό καρότσι, ο οποίος παρατηρεί, την γυναίκα του, την κόρη του, την εγγονή του. Βαθιές παρομοιώσεις, εσωτερικές σκέψεις, ωμή γλώσσα ειδικά κατά την περιγραφή σεξουαλικής πράξης. Υπάρχει διάχυτη η απελπισία του πόθου αλλά σε κάποια σημεία θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που βρίσκεται σε μια θέση, η οποία του επιτρέπει να βλέπει εικόνες που άλλων δεν τους επιτρέπεται.
Η περιγραφή της Ιρέν γίνεται προς το τέλος. Όπως και ο λόγος, για τον οποίο ο παππούς της καθηλώθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι (κόλλησε σύφιλη μάλλον από οίκο ανοχής). Ωστόσο, η περιγραφή της ζωής του και της παρεύρεσής του στον οίκο ανοχής είναι απ’τα πρώτα κεφάλαια κι έτσι ο Αραγκόν επιχειρεί να διατηρήσει το σχήμα του κύκλου.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο στοιχείο είναι πως αντιστρέφονται οι καθιερωμένοι ρόλοι των δύο φύλων. Ειδικά η μητέρα της Ιρέν επιβάλλεται σε μια καθαρά ανδροκρατούμενη κοινωνία, τόσο ταξικά όσο και σεξουαλικά. Ο συγγραφέας αφιερώνει μια έκταση κειμένου για να μας περιγράψει τις διαφορές μάνας και κόρης, ειδικά σε σχέση με τον ερωτισμό.
Τέλος, για ακόμα μία φορά, αιστάνθηκα πως η γαλλική λογοτεχνία είναι πολύ κοντά στην ελληνική. Σε ύφος, τεχνική, ροή, ερωτισμό.
Emilianna's Thoughts 