Κουβέντες για το φως μες στο σκοτάδι της κατάθλιψης, Αύγουστος Κορτώ, εκδόσεις Πατάκη

Το αγάπησα και θα το ξαναδιάβαζα. Δεν είναι ούτε μυθιστόρημα, ούτε δοκίμιο, ούτε αυτοβιογραφία.
Θα το έλεγα εσωτερική εξομολόγηση. Ένα αόρατο χέρι κάποιου που έχει περάσει κατάθλιψη και
το απλώνει μέσω των λέξεων, των εικόνων και των περιγραφών σε όσους παλεύουν με την αρρώστια.

Παρόλο που πρόκειται για ιατρικό θέμα, βλέπουμε την ανθρώπινη προσέγγιση μέσα από τα μάτια του ανθρώπου που παλεύει με μια κατάσταση, η οποία παίζει με το μυαλό του και του αφαιρεί μεθοδικά και σταδιακά τις ελπίδες να ξανανιώσει ευτυχισμένος.

Αγάπησα τις αναφορές σε άλλους συγγραφείς και προσωπικότητες, και παρόλο που σαν έκταση δεν είναι μεγάλο εμβαθύνει επαρκώς στο θέμα χωρίς να κουράζει.

Τα κεφάλαια είναι πολύ εύλογα χωρισμένα σε: Χρόνος, Σώμα, Συναίσθημα, Άνθρωποι, Θεραπεία.

Οι δύο φράσεις που με στιγμάτισαν είναι:

“Υπομονή δεν σημαίνει παθητική αναμονή, ούτε παραίτηση: είναι ο βουβός αγώνας σου, η αντοχή που δείχνεις ήδη, κάθε μέρα.”

“Η μόνη φωλιά είναι αυτή που σε αφήνει να πετάς.”